Κι' Όμως ...

.
Κι' όμως,
γυρίζει στο αέναο η Γή ...
ο κόσμος έχει ζαλιστεί,
μα,
... ο κήπος μου μυρίζει.

Πνέει ανάσα η λεμονιά,
ο αγάπανθος τη λησμονιά.

Όχι για εσένα,
έρωτα ...
όχι εσέ,

τίποτε,
να σβύσει το άρωμά σου,
δε μπορεί.

Μονάχα,
... να ευωδιάσει.



α.α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-07/10/08-12:12)
.

Έμεινα Σήμερα Κοντά ...

Έμεινα μέσα σήμερα,
κοντά ...,
δίπλα σε 'σάς,
που λείπετε ...

Να κάνω παρέα σας ήθελα,
μία φορά ανταύγεια,
στιγμή που ξάκρισε η καρδιά,
πλάϊ στα όνειρα,
τα παλαιά μα,
και τις αναμνήσεις ...

"που άφησες ..."...

θα έλεγα στον ποιόν,
σε κάθε μιά, σ' εκείνες ...

αναπνοές που 'μείνανε,
ανάσες που βρυχάνται,
πλάϊ μου περιφέρονται,
βιώνουν και κοιμάνται.

Έμεινα σήμερα κοντά,
να μη φοβίσει η νύχτα,
ψυχές που γαληνεύονται,
καρδούλες που χτυπάνε.

Κοντά ...,
να υπάρχουν,
να νοιώθουν σιγουριά,

τα όνειρά μου όμορφα,
με εικόνες, χάδια,
σκέψεις, χαρά...,

.. πάντοτε να γεμάνε.



α.α. Αλέξανδρος.
(Π.Α.-05/10/08-02:02πμ.)

.

Εισ' ένα Κούκουλο, Μικιό ...

.

Είσ' ένα Κούκουλο Μικιό,
δυο τρείς μικρές ανάσες είσαι ...
... αυτό.

Το Κούκουλο, ...μικιό.

Κι εγώ.....

Κούκουλο που,
κουκούλευκα στη ζέστα μα,
κι' εκάην...

Κούκουλο λέω,
περίσσεμα,
...κούκουλας πολιτείας.

Μίας.

Που την εκουκουλεύτηκα,

στο πρόσωπό της,
μια ζωή την ονειρεύτηκα ...

Στα γράδα της ανάσας σου,
κουκούλευτα μικρός,

ζητώ να γράδω εαυτός και,
ισάριθμα περήφανος σταθώ σε,
... ο, γράδιστ' αδερφός!

Κουκούλευτα.

Κι' αν δείς στο πέρασμά σου,
εκιό το τράχειο τη ζωής πως,
πέρασα κοντά σου και,
... άφησα της,
στέρνας 'ναπνοής το βρυχηθμό,

Να Πείς,

Εκιό,

που βρυχαρήθηκε,
εκιό που βρυχοράται,
εμείς,
αδέρφια και οι λοιποί,

πριν βγάλει τη Στερνή Κραυγή,

απ' όση αγάπη έδωσε,
για όσα στερνά βρυχάται,

μαζί σε κάμπους και βουνά,
την τελευταία του λαλλιά,
σύσσωμα τραγουδάτε.

Μικιό μας ξεπετάχτηκε,

αλλοιώτικα πλανάται

μέσ' τη ζωή,
πόσ' από δώ,
άλλα 'πο εκεί,

γιατί ζητά η ψυχούλα,
πλάνες τσι,

... άλλο να μη πλανάται.



α.α.Αλέξανδρος
(Π.Α.-17/09/2008-03:54Π.Μ.)


.

Έβγαλές την .... ;

.

Έβγαλες την παρανυχίδα σου,
την έβγαλες,
θαρρώ κι' εγώ,
παρανυχάμενος,
πονάμενος,

τα δίκια σου θαρρώ.

Και λέω,

Πόσες νυχίδες χάρισα,
όσες νυχιές πονώ που,

επτά παρανυχίδες σου,
στο μέτωπο σταυρό,
εβρίσκαν με....

θαρρώ.

Να πώ αλήθειες αναζητώ όμως,
εγώ,θαρρώ πως,

όσα έχω για χάρη σου,
αφημένα στη γωνιά,
βρεγμένα κι' όμορφα,
κοιτούν απο μακρυά,
σταμπόλευτα και πονεμένα,
'ποζητούνε τη ματιά,

ρωτούν και,
... περιμένουν,
μπας ...

κι' έβγαλές την ...



α.α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-01/10/08-03:09 π.μ.)


.

Ήθελες ...

.

Ήθελες κάτι να μου πείς,
αγάπη μου,
στο βλέμμα σου αντήχισαν
όσα δεν λέν' οι λέξεις,

κι εγώ,

εσιώπησα νωρίς,
κι' εσύ ...

Το βλέμμα σου μετέωρο,
οι λέξεις πεθαμένες.
Εγώ,
πιώτερο φοβισμένος σου,
περίσσια λαβωμένος,

σου κόστισα ένα σάστισμα.

Σου κόστισα ...

Κόστος με είχες,
όμορφη,
κι' εγώ,
σ' είχα πληγή μου,

όλα μου τα ξεπλήρωσες,
μα,

μίσεψες,
... τη ζωή μου.



α.α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-01/10/08-01:54 π.μ.)

.