Άνθρωπος ...

.
Είμαι κι εγώ
ένας Άνθρωπoς.

Λέω ...

Εγώ το λέω και,
ΚΑΝΕΙΣ μπορεί να μου το αντικρούσει.

Εγώ έχω, εξ' άλλου,
ονοματίσει και χαρακτηρίσει,
και κατηγοριοποιήσει,
και .. εν γένει, ονοματίσει.

Με άλλα λόγια ... "μαντρώσει" ...

Μάντρωσα λοιπόν,
εντός των ασφαλών μου λεκτικών ορίων,
όσα αποτελούν τον,
Επικοινωνιακό Μου Κώδικα.

Εγώ, ο Άνθρωπος.

Μα, ΠΟΙΟΣ μπορεί να με αντικρούσει;

ΜONO ΕΓΩ έχω,
και Φωνή και Γραφή.

Άρα,
νομίζω, κάνω ότι θέλω.

Ρώτησα το σκύλο μου, "τί είναι άνθρωπος"
μου έγνεψε ... "εκείνος που με αγαπάει".

Το ίδιο είπε κι' ένα πουλί,
απ' τα πολλά που ταξιδεύαν στο Νοτιά ...

Το ίδιο και η φοβισμένη αλεπού,
εκείνη που ταίζαν το απόσπερο στο Ανω Χώρι,
οι λίγοι χωρικοί.

Το ίδιο και οι λύκοι που,
στα χιόνια ξάπλωσαν σιμά σ' ένα "ανθρώπινο" κορμί
να το ζεστάνουν, να σωθεί,
ως να το βρούν ...
... οι άνθρωποι.

Ρώτησα και μια φίλη μου,
" Τί είναι Άνθρωπος ; " ...
Μου αποκρίθηκε,

"Εκείνος όπου κουβαλεί,
όσα ο Λαός μας τα μισεί,
μικρή η δύναμη που κρύβει,
για, κόκκαλα δεν έχει μα,
κόκκαλα τσακίζει ...

Πετροβολεί και κρύβεται νομιώντας,
Ανώτερος πως είναι και ισχυρός.

Πόσο όμως πιο ανώτερος είναι ο Λύκος που,
λούφαξε κορμί-κορμί για να ζεστάνει,
ζωή να δώσει αντί δαγκωνιά,
λίγα λεπτά προτού τον βρούνε, ... έφυγε,
μη τον σκοτώσουν ...

Ανήκει πιά κι' αυτός,
στα ζωντανά που "εκλείπουν" ...
Που, οι Άνθρωποι" -που τα εκλείπουν-,
θα ... "προστατεύσουν".

Ποιός τελικά είναι "ο Άνθρωπος";

πώς βγήκε η λέξη και,
... για τί;

Έχω κι' Εγώ Ευθύνη.



α.α/Αλέξανδρος
[(Π.Α.-07/08/2009-04:46μ.μ (!!!)]


ΥΓ:
Για τη Νέλλη που, αλλού βεβαίως αναφερόταν με το σχολιασμό της,
μα, που να ξέρει πως, φυτίλια άλλου τύπου άναβε στο Κέντρο ...
Να είσαι ... έτσι απλά, ... να είσαι.
Να είσαι όποια θέλεις και μπορείς αλλά, ΕΝΑ να, καλά κρατείς.
Αληθινή κι' Ειλικρινής στο αέναο, απέναντι σε όσους αγαπείς.

.

Στο Φεγγαρόφωτο σε Ανακάλυψα ...

.
Κρύφτηκες πίσω στο θάμνο,
στα αλμιρίκια εκειά,
τα λιγοστά,
στης παραλίας την αγκάλη τη σαθρή,
απ' άμμο καμωμένη,
όπου θεριεύουνε εξ' ίσου τα φυτά και,
... η αγάπη μας η τρελλαμένη ...

Έτσι την είπες μια βραδυά που,
έκαιγε το φεγγάρι ..
ή μήπως, ... έτσι νόμισα εγώ;

Έμεινες κρυμμένη εκεί,
στα αλμιρίκια,
τα μοσχοβολιστά ...
μα,
έριξα πλέρια τη ματιά και,
... σε είδα,
να λαμπιρίζεις στο κύμα το καθάριο,
στου αφρού του άτυχου τη πλάτη που πλησίαζε,
αγάλι-αγάλι τη στεριά μα,
η πλάτη του κουβάλαγε,
τα όνειρα ολάκερου του κόσμου,
για εμένα όμως ...
... ένα,

... εσένα.

Τη σκιά σου είδα εκεί,
στο κύμα να σκαλίζεται,
όπως σε φώτιζε το φεγγάρι,
το θάμπος του που στόλιζε τη νύχτα,
....είδα σε,
χαμογέλασα,
διπλά σε αγάπησα αρχικά μα,
σε αποζήτησα αμέσως,
.. εκεί .. στης άμμου τη ζωντάνια,
μια ολάκερη περηφάνια με κατάκλυσε,
που μέσα μου,
αγάπαγα ... εσένα...

Δε μ' άφησες, λεπτό να περιμένω,
πιότερο απ' όσο έπρεπε.

Σωστή γυναίκα.

Σύντροφος της νυχτιάς μα,
και της μέρας.

Αιθέρας μες το χώρο και ψυχή,
αγαπητή και, αγαπημένη.

Ν' αξίζει κάποιος στη ζωή,
κάθε στιγμή,
... να περιμένει.

Στο πράσινο, το άσπρο,
στο γαλάζιο, σε κάθε χρώμα,
κάθε στιγμή, χρωματιστή,
αληθινή ή, ονειρεμένη.

Με ρώτησαν ψιθυριστά το,
"πού σε γνώρισα"...

Δεν ξέρω αν ποτέ θα σε Γνωρίσω,
μα, ξέρω πως, αληθινά μπορώ να πω ...

στο φεγγαρόφωτο σε ανακάλυψα,
στο Είναι μου παντοτινά,
θε να σε διατηρήσω ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-03/08/2009-06:27 π.μ.!!)

.

Είχα 'να φίλο Γιάννη ...

.
Είχα 'να φίλο Γιάννη,
Μεγάλονε μικρό,
Φωτιά σα πυροφάνι,
Ανάλατο νερό.

Στη δίψα όλων χυνόταν,
Σα κρύσταλλο υγρό,
Στο αύριο βρισκόταν,
Εκεί όπου τον θαρρώ.

Μην είσαι εσύ ο Γιάννης
Ο Γιάννης ο μικρός,
Μην είσαι ο μεγάλος,
Ο φίλος κι’ αδερφός

Ο ήχος της ψυχής μου,
Στο αίμα που κυλά,
που δίνει στη ζωή μου
Τα πάντα που ζητά.

Είχα ένα φίλο Γιάννη,
Σε δρόμους μερτικούς,
Αγκάλιαζε το πόνο
Και τους περαστικούς,

Έτρεχε να μοιράσει,
Χαμόγελα πολλά,
και ζει σ’ αυτή τη πλάση,
Πιό πάνω εδώ κοντά,

Μην είσαι εσύ ο Γιάννης
Ο Γιάννης ο μικρός,
Μην είσαι ο μεγάλος,
Ο φίλος κι’ αδερφός

Ο ήχος της ψυχής μου,
Στο αίμα που κυλά,
που δίνει στη ζωή μου
Τα πάντα που ζητά.

Είχα ενα φίλο Γιάννη,
Δερβίσι τσαγανό
Που όλα τα χωρούσε,
Στα μάτια του θαρρώ,

Έχω ένα φίλο Γιάννη,
Παρέα στο Θεό,
Να μάθει τον κι' Εκείνον,
... Τι ειν’ το Χαμόγελο.



α.α/ ΑΛέξανδρος
(Π.Α.-02/08/2009- 04:32π.μ.)


ΥΓ: "Για σένα Αρχόντω και,
... για το απόλυτο κενό ...)

.

Ήταν Αυτό το Κάγκελο ....

.
Κι ήταν αυτό το κάγκελο,
έξω απο το παράθυρο γατζωμένο,
αρπαχτά έξω απ' τα όνειρά μας,
κι εμείς,
μέσα ...
γατζωμένοι,
μέσα απ' το κάγκελο,
αγκαλιασμένοι ...
τυλιγμένοι το φόβο μας, ...
... μπάς ...

το 'χαμε βάλει να μας προστατεύει,
απροστάτευτοι από τα δικά μας ... μπάς ...

"Λέω να το βγάλουμε ...
τί λές;..."

Σε άκουσα πως ψέλλισες,
εκείνο το όμορφο το ... ναί.

Κι εγώ ...,
θα συνεχίσω, αγκαλιά να σε κρατώ,
μονάκριβή μου,

... μπάς ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Πανος Αβατάγγελος/29-07-09/01:18 π.μ.)

.

Απ' Όσα Πέρασαν ...

.
Απ' όσα πέρασαν,
απ' όσα έμειναν,
απ' όσα είχα να πώ,
απ' όσα ψέλλισα,

ένα μονάχα θρόϊσε βαθειά,
της νύχτας το πέπλο μάτωσε,
λάβωσε όσες σκέψεις
είχαν σκοπό τους να χαθούν ...

Τούτο μονάχα έμεινε,
ακίνητο να θυμίζει,
όσα περίπου ήμουν εχθές,
σήμερα ... αερικό.

Οι μνήμες απ' το Είναι μου,
...
οι βλέψεις για το ... Ήμουν.

Παλεύω, ακόμη, μέσα μου Θεέ,
να μη γίνω ένα ... ήμουν.




α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-23/07/2009-12:43 π.μ.) ...
.