Ήρωες Μοναχικοί ...

.
Δεν κλαίω εγώ τους ήρωες,
γιατί,
δε ζω μακρυά τους.

Δεν γνωριζόμαστε άλλωστε,
δεν ξέρω τη ματιά τους.

Απλά, ενώνει μας η κραυγή,
του τέλους η δική τους,
σαν συναντιώνται οι αλήθειες μας,
σεγόντο κι' η δική μου.

Κι έτσι απλά,
γνωρίζω πως,
προτού να δύσει ο ήλιος,

οι ήρωες οι μοναχικοί,
την ύστατη στιγμή,
για εμάς αφήνουνε,

κραυγή, ελπίδα και ευχή,

στερνή ροή,
εκεί,

... πλάι στο χείλος ...



Γειά σου ωορέ Στέργιο Κωτούλα, ναι,
εσύ, του PZL και... των παιδιών σου ...
Όλους σας σκέφτομαι ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-29/08/2009-04:10π.μ.)

.

Φαντάσματα ...

.
Φαντάσματα κυκλοφορούν,
τριγύρω μου,
κυοφορούν, ανάμνησες,
καθάριες εικόνες απο το "Είναι",
που σου επέτρεψε να είσαι ... μακρυά.

Απλά.

Φαντάσματα,
που τραγουδούν ... μαζί μου,
γελούν περιστασιακά και,
... κλαίνε ...

Δεν τα ενημέρωσε κανείς πως,
με 'μένα σαν χορέψουν,
τύλιγμα,
φαινόμενο θα υποστούν,
στα βάθη της ψυχής μου,
-δεν το εγνώριζαν-,
θ' αγκιστρωθούν και,

... θα πονέσουν.

Φαντάσματα ...
τα πλάσματα του άγνωστου,
ή μήπως ... του γνωστού;

Εκείνου που,
στο μακρινό κουβάλημα,
του "Έσω-Θησαυρού",
σκιά μας γέννεται και,
πονεμένη σέρνεται σε δρόμους,
τοίχους κι' ατραπούς χωματερούς.

Μας υπομένει λέγοντας ...

"Φαντάσματα σ' ακολουθούν",
αγάπατα πανάθεμα,,
να σε φωτίζουν έρχονται,

όχι γιατί τους πρέπει δα,
φωνές λες και τους το 'λένε,

μα σκέψου το,
... για 'λήθεια το επιθυμούν,

παρέα σου,
... αγαπημένη να γενούν ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-20/08/2009-02:13π.μ.)

.

Φίλοι ...

.

Φίλοι και,
... φίλες ...

η πεμτουσία της ζωής σαν,
ζούν στο πλάι μου,
σαν έρχονται και, ... φεύγουν.

Να νοιώσω ...τί;
Τί έμεινε τριγύρω να βιώσω...

το ... τίποτε ...

Μια μόνο μνήμη
θε' να στεργιώσω,
αν το μπορώ ...,

προτού να ...
.... παραδώσω ...

την Ύστατη αμοιβή ...

τριάντα κι' ένα που,
δεν κατονώμασε Κανείς Ιστορικά,

...για τη Παρθένα ...



ΥΓ: Σ' όσους -πιθανούς- Ολυμπιονίκες
γράφει να αγωνιστούν για εμάς ...

Οι "Εμάς" ... σας ... ευχαριστούν ...!!!



α.α/ Αλέξανδρος-18/08/2009-10:50μμ)

.

Για ΄κείνη εκεί τη Κάμαρα ...

.

Σε μια κάμαρα μικρή,
μεγάλωσαν οι πάντες.

Εγώ, εσύ, ο άλλος και η άλλη ...

Ό'τι κι' αν πείς,
όποιος κι' αν είσαι,
τί να 'μαι 'γω;

Ποιανού σκιά και παρελθόν φεγγίζω;

Η κάμαρα έγινε παλάτι,
σε μιά βραδυά,
παληά,
όλα τα άφησες ξωπίσω,
τη μνήμη σου έσβυσες,
μωρέ,
σαν το σκληρό το δίσκο.

Έτσι σου έμαθαν,
προσπάθησαν,
κι' εσύ, ... το υιοθέτησες.
Προσκύνησες.

Κι' η κάμαρα έγινε φυλακή.

Σκιά που σε τυλίγει,
εκεί,
προτού να σκάσει το πρωί.

Σαν θε να φύγω απ' τη ζωή,
σαν ... όλοι,
θ' αφήσω πίσω,
εκιάς της κάμαρας το μπεζαχτά.

Κι' εσείς, ... μηδαμινοί,
μιζέρια θα εισπράξετε.
Θα βγάλετε μαχαίρια να μοιράσετε,
τον ένανε μανδύα που φορούσα.

Εκείνον τον Μανδύα θα αναζητάτε,
μα,
προσφιλέστερη θα είναι η ματιά που,
... μες την Κάμαρα, ... εκείνη,
τη δική μου, θα κοιτά.

Τη "κάμαρα" εκιά,
που δεν θελείτε να υπάρχει ... πιά,
που ...,
άφησα ξωπίσω μου κληρονομιά,
για μια Ματιά.

Μοναδική ματιά,
Αρχόντισσα.

Όπου, ... απλά,
κοιμάμενη στα σιγαλά,
εν' άγγιγμα αγάπης προσμενά,
ηδονικά,
και,
τα λοιπά,
ας είναι όλα άδειανά,

όπως,
... σε 'κείνη εκεί, τη κάμαρα.



α.α/Αλέξανδρος
(Π.Α.-10/08/2009-03:28π.μ.)


.

Πίσω απ' το Μύλο, Φυτρώσαν Κερασιές ...

.

Πίσω απ' το Μύλο,
μου είπαν πως,
φυτρώσαν κερασιές ...

Χαμογελώντας,
έγνεψα στους χωριανούς,
"αλήθειες λέτε...",
κι' έστρεψα τη σκέψη μου,
όπου κανείς δεν μπόραγε να φτάσει,

Εκεί, ... στο χθές ...

Μα θές,
να πω 'τι τό 'ξερα;
Ή μήπως, ... δεν το γνώριζα;

Ματιές, λαβωματιές,
εικόνες όπου,
έμπηξες στα χέρια σου τις σκλήθρες,
απ΄ ότι εφύτευες και,
σ' ελάτρευα με,
βλέμμα ερωτικό,
δικό μου,
χτύπο στο χώμα,
νέα ζωή να δημιουργείς,
πλέρια,
... να χαίρονται όλοι.

Κι' εκείνοι ...,
σήμερα, σε χαίρονται,
οι χωρικοί, οι απλοί,
οι παρατηρητές.

Πόσο, για 'μένα, λείπεις,
δεν το έμαθε κανείς,
ούτε,
πού είσαι ...
θε να μάθουν ...

Εκεί,
πλάϊ στου Μύλου τις κερασιές,
πάντα,
... γεμάτη ομορφιά, ... εσύ,
κοντά σου κράτα,
όσους,

... μονάχ' απο της κερασιάς το θρόϊσμα μπορούν,
εσέ, αγάπη μου,

... ν' αναζητούν.



α.α./Αλέξανδρος
(Π.Α./10-08-2009/01:34π.μ.)

.