Ομορφιά Γυμνή κι΄Απέριττη ...

Πόση ομορφιά εμπερικλείουν οι Πράξεις

όταν απουσιάζει το ερώτημα ..."Γιατί;"

Εκεί όπου έγινε το κάτι,

σαν έλειπε η απορία σ' απόμακρη γιορτή,

ηρέμησε η Πλάση και, 

η Καρδιά γαλήνεψε,

απλόχερα εμοίρασε υφάδι μεταξένιο η Ψυχή.

Πόση Ομορφιά αγάπη μου, 

... αντίδωρο στην Τύχη,

όταν απουσιάζει το ερώτημα ...

 

α/α Αλέξανδρος

(Π. Αβατάγγελος - 09/12/2012 - -2:43 π.μ.)

Ποιάν Ώρα Ήγγικεν ... η Αλήθεια;



Τελευταία που το διάβασα,
"ήγγικεν η ώρα" ...
σε ένα γράμμα από Β. Ήπειρο 1988,
ταράχτηκα, όμορφα γιατί, λεύτερη σκέψη μου έβγαζε,
ο κωδικός και, ο αχός στο γράμμα, το κλεμμένο ...

Έζησα όσα ήλθαν από τότε,
όσα υπέστημεν οι άγνωστοι Δίες,
ότι μας έλαχε να ζήσουμε,
θέλοντας και μή,
οι πολλοί ...

Μέτραγα από παιδί τα λάθη,
αυτά που έγιναν στη χώρα αυτή, τα πάθη,
όσα εβίωσα τριγύρω μου να ανοίγουν
το λάκκο που κατάπιε σαν αρπακτικό,
φιλότιμο, τσίπα, μια περηφάνεια μίζερη,
μίαν απαίτηση υποκριτική,
κι ακόμα πιότερο στο σήμερα,
αποπνικτική,
το χθές να θέλουνε όλοι, να γυρίσει.

Λες και το χθές που μας γονάτισε,
θα μας ορθοποδίσει ...


Μέτραγα από παιδί την εισροή,
και τώρα που παράγινε,
συζήτηση μοναδική,
των ανιστόριτων σ' αυτή τη πόλη,
με περιβάλει κουρνιαχτό, απόλυτα άδικο,
για ... ρατσισμό ...
Κι εγώ γελώ ..
Εδώ, όπου όλα τα ανεχτήκαμε,
όλα τα βιώσαμε και,
όλα τα βοηθήσαμε να συμβούν,
........
όσοι πολλάκις σθεναρά αντισταθήκαμε
στον ανεξέλεγκτο ρυθμό, στο παρελθόν το μακρυνό,
τριάντα χρόνια εισροή, εισδοχή και αποδοχή,
......... απολογιόμαστε;;;;;;;;;;

Τη πόλη μου καταστρέψανε οι δικοί μου,
το κωλοσυμμάζεψα,
τα στέκια μου τα χαρίσανε, οι δικοί μου,
το πικρανέχτηκα,
τα σπίτια μας ενοικίασαν, οι δικοί μου,
το απέρριψα μα,
τη γειτονιά μου εχρωμάτισαν, οι δικοί μου,
κι' όμως, ... εδώ 'γω ζώ ακόμη
μα,


ως πότε θα τ' ανέχομαι εγώ,
εδώ, στη πόλη μου να αλωνίζουν
οι επαρχιώτες, οι δικοί μου,
οι λαθραίοι, οι δικοί τους, οι γάτες,
τα σκυλιά, τα κομματόσκυλα,
οι μούμιες, οι αλλόθρησκοι,
οι μαύροι, κίτρινοι, οι μελαμψοί,
κάθε της καρυδιάς καρύδι;

Κι' αν τη σέβονται,
εγώ, χαλί να γίνω μα,
οι δικοί μου πρώτοι, καίνε το σύμπαν,
κι ας ήρθαν απ' αλλού.
Γιατί, οι που καίνε,
δεν είναι από εδώ.
Είν' απ' αλλού.
Από χωριά και πόλεις,
όπου αν κακό θα πείς,
απ' της πλατείας τη φλαμουριά
στ' άσπρο φτερό θα κρεμαστείς.

Εδώ;

Μα και που τους ανέχονται
εκιούς δα τους δοσίλογους,
που φέρανε,
κι' όπου τους κανακεύουν,
ακόμη στα κατάστιχα τους έχουν,
περιμένουν,
χρόνια παλιά να ξαναζήσουν,
να γευτούν το μέλι τ' άψυχου ουρανού,


.... όλοι τους είναι απ' αλλού.

Κι' όμως, ... εδώ 'γω ζώ ακόμα.
Για μένα άραγε, χρόνια εικοσιδυό
τριάντα δυό ... μετά,

... ποιάν ώρα "ήγγικεν" η αλήθεια;




α.α/ Αλέξανδρος (ο Αθηναίος)
(Π.Α.-12 Οκτωβρίου 2012-02:25πμ.)

Σγά το Σγά ......

Άδειασε η πόλη,

αδειάσανε τα μαγαζιά,
οι γειτονιές αδειάζουν ...

τα σεντούκια και τα κομποδέματα
αδειάζουν σγά το σγά ...

Άδειος χώρος, ο ιδεατός,
όμως ...,

'λεύθερος ο νούς γι' άπλετα Όνειρα,
ο χρόνος μπόλικος για Σκέψη,
νέοι δρόμοι της φωτιάς μπροστά,
η απέραντη θάλασσα γαλήνια
διαθέσιμο το χάδι της
στον, που θα ταξιδέψει ...

Θυμάμαι το τραγούδι σου,


"τα μικρά παιδιά
τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας ..."

Περιουσία μας ...

Όλο και πιότερο ακούω μας
"για τα παιδιά μας ..." 
θεριεύει ο απόηχος,
σγά το σγά ...
οι ελπίδες που τραγουδούσαμε τότε,
τώρα,


ένα είδος ... κάθαρσης.

"Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν
ο σταθμός και τα τρένα
που μπορούνε να φτάσουνε
ως την άκρη της γης ..."

Για τα μικρά παιδιά,
και τα μικρο-μέγαλα ...

Αλήθειες απλές ...
άντε, σγα το σγά, να ματα-ταξιδέψουμε ...

Να γεμίσουμε το άπλετο,
να ζωντανέψουμε το Όνειρο
κι ο χάρτινος μύλος να γίνει
απάγκια δροσιά για όλα τα ...παιδιά.

Σγά το σγά ...



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α. 08/07/2012 14:10 μμ).

Άδειος ο Χώρος και, η Ψυχή ... Μονάχη ...

Άδειος ο χώρος,
ο Ήχος έφυγε και, ... η Ψυχή,
μαζεύει ψίχουλα απο τη σκιά της ...

Ηχεί μου ο περίγυρος μιάν αναστάτωση,
το περιβάλλον, λές και ανήκει σε .. άλλον,

ψιθύρησέ μου αγαπημένη μου Ψυχή,
τα πάντα δώσε μου ξανά, σαν κάνεις κάθε ημέρα ...
εσύ, εγώ, το φώς και το σκοτάδι μείναμε ...

με υποσχέσεις μαλθακές βρήκε μας το ξημέρωμα,
λογαριασμό θαρρείς εμείς,
εκάναμε με ... κανέναν.

Ούτε έναν.

Εσύ είσαι ο δικός μου,
κι' εγώ, το τεφτεράκι σου.

Λοιπόν;
Άδειος σου φαίνεται ακόμη ο χώρος;
ή μήπως, αστροφεγγιά το βλέμμα σου,
η σκιά μου, ο διάδρομός σου ο φωτεινός ...

μαζί σου ήρθα ως εδώ, μαζί σου και θα φύγω ...

Δεν είναι ο χώρος άδειος, αυτός, Ψυχή,

Είναι γεμάτος ψίχουλα να φάνε τα παιδιά,
να δώσουνε ζωντάνια,
ν' αδράξουνε ξανά τη λησμονιά,
τη θύμιση να κάνουν αδριάντα,

κι' όλα καλά θα γίνουνε Ψυχή,

βλέπεις,

τα νειάτα είναι ψίχουλα που,
ξέρουν να ζυμώνονται,
θεριεύουνε κι' ενούνται,
με το αίμα τους, το απλό κι' αγνό,
καρβέλι γίνονται ζεστό,
τροφή για όλο το κόσμο,

να ξέρεις το Ψυχή μου,
.......
ταπεινωμένοι, στη σκιά τους αν σταθούμε,
εγώ κι' εσύ ...
θαρρώ, ... αρκεί ...

Χώρο αδειανό, στενάχωρο,

....... δεν θα τον ματα' δούμε.



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-29/04/2012-02:57π.μ.)

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όσους νέους και νέες έχουμε, ηθελημένα ή μή, ... πικράνει  ...
.

Τ' Ανήθικο το ... Κάποτες ...

.

Έγραφα κάποτες,

διαβάζαν ... κάποτες...

χτύπαγε ο τελέφωνος ... κάποτες,

η βαρεμάρα, βαριώτανε ... κάποτες....

Δίναμε κι' ευχές, αληθινές, ... κάποτες.

Εκνευριζόμασταν αν πέρναγε η ώρα,
η μέρα και, δεν το προλαβαίναμε .... κάποτες.

Η βαριεμάρα, η πιό σταθερή, μ' ακολουθεί, ...
και, κάποτες, θα με τσιγκλίσει...

κάποτες,

να είμ' εδώ εύχομαι,
ν' αποκριθώ ...

να ξεπεράσω το θυμό,
καρφί να μην το κάβω ...

μονάχα μου να σκέφτομαι ότι,
... κάποτες ...
αλλοιώς τα λέγαμε,

"... έλα μωρέ, ... ώχ αδερφέ ..."

απόηχος λυπητερός.

Μ' αυτόν θε ν' αποκοιμηθώ,
.... τ' αποζητώ,

ν' αλλάξω το στο διάβα μου,
στο μέτρημα,

... να είμαι ο τελευταίος που θα πώ...

τ' ανήθικο το ... ... "κάποτες" ...



α/α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-11/04/2012-05:08 π.μ.)

.