Στα Δέντρα Όλου Του Κόσμου ...

Ποιητής:
μια ρίζα είναι,
που ανθεί λέξεις σε φράσεις,
γεμίζει χρώμα του ανθού
και μυρωδιές της πλάσης,

οι φράσεις ταξιδεύοντας στου ήλιου τ' ανηφόρι,
γίνονται μέρος της ζωής, ...σαν ποίημα,

μας ακουμπά σαν ηλιαχτίδα
κι άλλους, καθόλου μα,
... όπως ανθεί η πέννα του,
έτσι έρχεται κι' ο χειμώνας,

πρέπει να φύγει ο ανθός,
να μείνει η μυρωδιά του,
να σβύσει η πέννα,
σαν το γυμνό κλαρί που,
λέμε εμείς πως έσβυσε ενώ,

χρώμα, ευωδία και ομορφιά,
τιμά το πέρασμά του.

Κι' αυτό το απλό κι' απέραντο,
είν' η περιουσία,
γιατί είναι ανθός που γράφτηκε,
χαράχτηκε ανεπαίσθητα,

... στα δέντρα όλου του κόσμου. 


[με αφορμή του Π.Σ. και,
πρός τιμή και μνήμη Γιάννη Βαρβέρη 1955-2011, μεταξύ άλλων ...].


α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-07/01/12-02:57 π.μ.)

Χρονιά ...πού 'ρχεται ...!!!

Οι σκέψεις μου θα μείνουν με όσους φίλους και φίλες αντιμετωπίζουν θέματα υγείας αυτές τι γιορτές. 

Για το 2013 δεν θα ευχηθώ γιατί, θα μπώ στο ίδιο λάθος, όπως και παλιά. Θα ευχηθώ για κάτι που θα κρατήσει 12 μήνες. 

Αν ήταν γάμος... άν ήταν επαγγελματική δραστηριότητα... αν ήταν οποιαδήποτε σχέση, μόνο καλό δε βγάζει. Οπότε, ... δεν εύχομαι για το Χρόνο. 

Όμως, ... για εσάς, όλες και όλους... για κάθε μία επιλογή που θα κάνετε, εύχομαι να μετράτε πάντοτε τις εναλλακτικές. 

Σκεφτείτε το και θα δείτε ότι, όποια επιλογή και να κάνουμε, αρκετές φορές, διαθέτουμε και πιό σημαντικές επιλογές. Ποτέ δεν το βάζουμε στο "τραπέζι" αλλά, έτσι είναι. Επιλογές υπάρχουν. Που όταν δεν τις επιλέγουμε, απλά, χαμένοι βγαίνουμε [πλειστάκις] ...

Αυτό, η σωστή επιλογή δλδ, θα δημιουργήσει ένα καλό χρονικό διάστημα που το λέμε ... 2013. 

Βλέπετε, ... εμείς είμαστε ο Κάθε Χρόνος και η Κάθε Επιλογή. Εμείς και το ... Αποτέλεσμα.

 

α.α/ Αλέξανδρος

(Π.Α. - 29/12/2012- 01:37 π.μ.) ...

 

Αδιέξοδο ...

Πίσω από τις προκαταλήψεις σου, βρίσκεσαι Εσύ. Κλειδωμένος, ...μένη. 

Πώς να γεννηθεί ο έρωτας ο δημιουργικός όταν χρειάζεται δύο να ... συνεβρεθούν; ... 

Πίσω από τις προκαταλήψεις ζεί μονάχα η Μοναξιά συνομιλούσα με ... την Άρνηση. 

Το Τίποτα. 

Κι' ο αέρας, ο ταξιδευτής, αυτό το Τίποτα καλείται να ταξιδέψει αλλά, ... πώς; 

Εκείνος είν' ελεύθερος κι' εσύ, ... ένας κλειδωμένος. ... Μη γελάς εσύ, κι εσύ μια κλειδωμένη... 

Κι' ο αέρας, ...περιμένει, ακούς;

α.α/ Αλέξανδρος

(Π.Α. - 15/12/2012 - 04:50π.μ.)

Ομορφιά Γυμνή κι΄Απέριττη ...

Πόση ομορφιά εμπερικλείουν οι Πράξεις

όταν απουσιάζει το ερώτημα ..."Γιατί;"

Εκεί όπου έγινε το κάτι,

σαν έλειπε η απορία σ' απόμακρη γιορτή,

ηρέμησε η Πλάση και, 

η Καρδιά γαλήνεψε,

απλόχερα εμοίρασε υφάδι μεταξένιο η Ψυχή.

Πόση Ομορφιά αγάπη μου, 

... αντίδωρο στην Τύχη,

όταν απουσιάζει το ερώτημα ...

 

α/α Αλέξανδρος

(Π. Αβατάγγελος - 09/12/2012 - -2:43 π.μ.)

Ποιάν Ώρα Ήγγικεν ... η Αλήθεια;



Τελευταία που το διάβασα,
"ήγγικεν η ώρα" ...
σε ένα γράμμα από Β. Ήπειρο 1988,
ταράχτηκα, όμορφα γιατί, λεύτερη σκέψη μου έβγαζε,
ο κωδικός και, ο αχός στο γράμμα, το κλεμμένο ...

Έζησα όσα ήλθαν από τότε,
όσα υπέστημεν οι άγνωστοι Δίες,
ότι μας έλαχε να ζήσουμε,
θέλοντας και μή,
οι πολλοί ...

Μέτραγα από παιδί τα λάθη,
αυτά που έγιναν στη χώρα αυτή, τα πάθη,
όσα εβίωσα τριγύρω μου να ανοίγουν
το λάκκο που κατάπιε σαν αρπακτικό,
φιλότιμο, τσίπα, μια περηφάνεια μίζερη,
μίαν απαίτηση υποκριτική,
κι ακόμα πιότερο στο σήμερα,
αποπνικτική,
το χθές να θέλουνε όλοι, να γυρίσει.

Λες και το χθές που μας γονάτισε,
θα μας ορθοποδίσει ...


Μέτραγα από παιδί την εισροή,
και τώρα που παράγινε,
συζήτηση μοναδική,
των ανιστόριτων σ' αυτή τη πόλη,
με περιβάλει κουρνιαχτό, απόλυτα άδικο,
για ... ρατσισμό ...
Κι εγώ γελώ ..
Εδώ, όπου όλα τα ανεχτήκαμε,
όλα τα βιώσαμε και,
όλα τα βοηθήσαμε να συμβούν,
........
όσοι πολλάκις σθεναρά αντισταθήκαμε
στον ανεξέλεγκτο ρυθμό, στο παρελθόν το μακρυνό,
τριάντα χρόνια εισροή, εισδοχή και αποδοχή,
......... απολογιόμαστε;;;;;;;;;;

Τη πόλη μου καταστρέψανε οι δικοί μου,
το κωλοσυμμάζεψα,
τα στέκια μου τα χαρίσανε, οι δικοί μου,
το πικρανέχτηκα,
τα σπίτια μας ενοικίασαν, οι δικοί μου,
το απέρριψα μα,
τη γειτονιά μου εχρωμάτισαν, οι δικοί μου,
κι' όμως, ... εδώ 'γω ζώ ακόμη
μα,


ως πότε θα τ' ανέχομαι εγώ,
εδώ, στη πόλη μου να αλωνίζουν
οι επαρχιώτες, οι δικοί μου,
οι λαθραίοι, οι δικοί τους, οι γάτες,
τα σκυλιά, τα κομματόσκυλα,
οι μούμιες, οι αλλόθρησκοι,
οι μαύροι, κίτρινοι, οι μελαμψοί,
κάθε της καρυδιάς καρύδι;

Κι' αν τη σέβονται,
εγώ, χαλί να γίνω μα,
οι δικοί μου πρώτοι, καίνε το σύμπαν,
κι ας ήρθαν απ' αλλού.
Γιατί, οι που καίνε,
δεν είναι από εδώ.
Είν' απ' αλλού.
Από χωριά και πόλεις,
όπου αν κακό θα πείς,
απ' της πλατείας τη φλαμουριά
στ' άσπρο φτερό θα κρεμαστείς.

Εδώ;

Μα και που τους ανέχονται
εκιούς δα τους δοσίλογους,
που φέρανε,
κι' όπου τους κανακεύουν,
ακόμη στα κατάστιχα τους έχουν,
περιμένουν,
χρόνια παλιά να ξαναζήσουν,
να γευτούν το μέλι τ' άψυχου ουρανού,


.... όλοι τους είναι απ' αλλού.

Κι' όμως, ... εδώ 'γω ζώ ακόμα.
Για μένα άραγε, χρόνια εικοσιδυό
τριάντα δυό ... μετά,

... ποιάν ώρα "ήγγικεν" η αλήθεια;




α.α/ Αλέξανδρος (ο Αθηναίος)
(Π.Α.-12 Οκτωβρίου 2012-02:25πμ.)