Τελείες ...

.
Με κοίταξες,
εν το περίμενα...
κάτι άλλο θε ... είπα ...
λές;

Ήρθανε όλα τελικά
πως τά 'φερε η Ζωή ...

"μας λένε ... αδερφές" ... είπες
...
μα... είσαι εσύ ...
μα... είμαι κι εγώ ...

απλά ...

Πρωί, ξημέρωσε Ντανιέλ...
Ψωμί, γιαούρτι και ριζόγαλο να πάρουμε,

Πρωί, ξημέρωσε ... ξανά...

σταφίδες, είχαμε Ντανιέλ ..

Ένα ... ελεύθερο ξημέρωμα;
τριγύρω ... πουθενά; 

Οπότε λές ....

Ελευθερία, ... γράφει,

Ηρεμία, ... γράφει

Ναι ... 

Και η Ζωή;

Τελείες.
Σαν κι' εμάς, Ντανιέλ.


α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.- 15/10/2014 - 12:14 π.μ.)

σ.σ. Αφιερωμένο στην Ελευθερία των Επιλογών. Εκεί όπου στηρίζεται η Δημοκρατία.

Συναίσθημα Μηδέν ...

.
Πολλά τα όσα μύρια σε αγκαλιάζουν,
σε πνίγουν στιγμές,
σε γονατίζουν συμπεριφορές,
φωνές ακολουθούν και τη σκιά σου,
συντροφικά μοχλεύουν τα όνειρά σου,
οι εφιάλτες ολάκερο ασκέρι,
ιδρώτας κι αγωνία στις φλέβες σου καρτέρι.

Συναίσθημα μηδέν,
ανακοπή στο δρόμο της απελπισίας
η ίδια σου η παλάμη,
έσβησε ο κτύπος της ελπίδας στη θύμιση του αύριιο,

μα,
... δε είναι κρίμα να σε σκοτώσει η Ζωή,
σαν έρχεται να σε αναστήσει ο Θάνατος;


α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α. - 10/09/2014 - 23:19 μμ.)

.

Περι_βάλλοντος ....

.

Η φυσιογνωμία της γιαγιάς Φανής
με ακολούθησε και εχθές το βράδυ
της Ρωξάνης,
πολλά,
γονείς, αγαπημένα πρόσωπα και φίλοι,
ή και όχι τόσο ...

Την ύπαρξή μου ετόνισαν,
εκείνη που ατόνισε στα βάθη του μυαλού μου,
στιγμές αγάπης και πόνου,
έντονη συνύπαρξη ολκής
σε μία κατάσταση ... ύπαρξης, ... μοναδική.

Μοναδική, όχι γιατί αφορά το σπέρμα που με μετέφερε εδώ αλλά,
σνύπαρξη στιγμής συνέχεια πολλών και, άλλων πολλών σπερμάτων
ά που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων και άλλα,
στους υπονόμους.
Χώμα, θάλασσα και ουρανός .. ένα.

Όπως κι εγώ ... ένα.

Ένα με  'σένα,

Πόσο θα τό 'θελα,
εκείνο που .. έχω.



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α. - 10/09/2014 - 22:34 μμ. -νωρίς-)

.

Στίχος Σιωπή ...

.
Έρχεται η στιγμή
να δείς κατάματα
αυτό που δεν ορίζεται
τη νύχτα ως τα χαράματα.

Είσαι εκεί κι αλλού συνάμα
άδειος από αισθήματα
ελεύθερος σαν τάμα
μονάχο πλάϊ απ' την ευχή
εκείνην που υπηρετεί

θ΄ αναρωτιόσουν,
... αν μπορούσες
ως που διαφέρει
το όνειρο απ΄ τη ζωή,

Μίαν απάντηση
σαν ψίθυρο στ' αυτί
έφερε η νύχτα αγκαλιά σου
μα εσύ της γύρισες το βλέμμα
να δει μαζί σου το αγνάντι
να σιωπήσει,
στην ησυχία της σιωπής
να σε αφήσει.

Είναι στιγμές που,
ότι πείς χωρίς τον ήχο
γίνεται βάλσαμο,
τραγούδι δίχως στίχο.



α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-09/09/2014-02:52 π.μ.)

.

Ο Δρόμος μέχρι το Παγκάκι ...

.
Στρώθηκε κάποτε,
σύλληψη ενός μυαλού,
τσιμέντο, ιστορία, όνομα,
έμπνευση,
έμεινε να τον πατούν,
περπατούν, νυχτο-περπατούν.

Τον στόλισαν κάποτε,
του άρεσε η μυρωδιά από τα λέλουδα,
ρομαντικός ο δρόμος,
αγάπησε τους φίλους του.

Λουλούδια, πατήματα,
σκυλιά, γατιά, αυτοκίνητα μα,
πιό πολύ, αγάπησε τους ανθρώπους.

Κι έμεινε γερός, στιβαρός, ευθύς,
όσο μπορούσε να σηκώσει η πλατούλα του
του βίου μας τις ανάγκες,
κλωτσιές, βρισιές, φτυσιές,
τσιγάρα, χαρτιά, απόγνωση,
μα, ... και των νέων,
εκείνη τη ροματική περπατισιά,
γλυκόλογα της έλεγε ο νιός,
τον κοίταζε εκείνη γοητευμένη,
στάθηκε να φιλήσει την,
ο δρόμος κοίταξε λοξά ... αγαπημένα αλλού,
τις δυό σκιές, κι αυτές τις έκρυψε,
να μείνει το συναίσθημα γυμνό, που τους αξίζει.

Το πρωί, νέα ζωή, περάσματα,
εκείνος με χαμόγελο, έσταξε δροσοσταλιές,
"να καταλάβεις, να σαι εκεί" ψιθύρησε ...

Σαν κάθισα, ο ψίθυρος καθάρισε,
ξυπόλητος ατένισα το βράχο εκιόν τον Ιερό,
από εκεί που η διαδρομή,
το όνειρο και του Θησείου οι Οδοί,
μ' έφτασαν ... στο παγκάκι.

Εδώ, που ψιθυρίζουν τα στενά,
βοούν τα ακροκέραμα,
βρέχει το κλάμα του ο Θεός,
φωτίζει ο ήλιος τη Ζωή,

ξυπνούν τα όνειρα,
στη πρώτη ηλιαχτίδα,
γεννούν παρέα με τη δροσοσταλιά,
Θησειώτικη, μοναδική Ελπίδα.



α/α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-30/04/2014-02:00 π.μ.)

.