Μίλησα με τη Ψυχή μου Απόψε ...

.

Μίλησα με τη ψυχή μου, απόψε,
Ένοιωθε, μου είπε, μόνη ...
... Λατρεία μου ...

Πόσες στιγμές θα ζήσουμε μαζί;
Πόσες βροχές ή χιόνια;
Οι μαργαρίτες που μαδήσαμε,
να γίνουν άραγε πιό πολλές
τα καλοκαίρια όπου,
νομίζουμε ... έπονται;

Είμαι εγώ, μου είπε,
εδώ, με ‘ σένα, τόσο Καιρό ...
Αυτός, ό που ήταν,
έφυγε,
Ο αλλοτινός,
ο Αύριο,
θα έρθει να μας βρεί;

Είπα της,
έλα και κούρνιασε σιμά,
Ξέρεις τα κατατόπια,
Χουχούλιασέ μου αναπνοές,
Μη μου φοβάσαι, στό ‘πα.

Ελπίζω το ξημέρωμα να δώ,
Μαζί με ‘σέ Ψυχή μου,
Να ευχαριστήσω το Θεό,
Κι’ άλλη φορά,

Όπως το κάνω, όσο μπορώ,
Αγκάλια μου με ‘σένα.

Δώρο μας το Αύριο καλή μου,
Περιουσία μας το Χθές,
Έλα σιμά χουχούλιασε και,
... μίλα μου όσο θέλεις...

Ως, ... να μην έρθει τ’ Αύριο ...
κι’ ας μείνει μόνο του το Χθές,
μακρυά από 'μάς η μπόρα.

Μου φτάνει εμέ μονάκριβη που,

... μ’ αγκαλιάζεις Τώρα.


α.α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-23/01/2009-02:34π.μ.)

.

Έγραφε Χρώματα η Καρδιά μου ...

.
Ναι,

έγραφε χρώματα η καρδιά μου,
όπως τη ταλανίζανε,
πιέζανε,
διαλέγαν μονοπάτια να τη σέρνουν,
να αποτυπώνουν όλα της,
τα μέσα και τα έξω,
εκιά,
τα πεπραγμένα.

Εκείνη,
χαμογέλαγε ...
κι' αποκρινόταν καθώς έπρεπε.

Τίποτε μυστικό δεν είχε στο σεντούκι,
μα, τίποτε κρυφό δε κράτησε άλλωστε, ποτέ.

Σαν έληξε το πανηγύρι,
κουράστηκαν οι πάντες να ρωτάνε,
σβήσαν τα φώτα, οι προβολείς,
θαρρείς, με μιάς,
αφήσαν στο σκοτάδι της ν' απλώσει,
όσα ως σήμερα σε όλους έχει δώσει.

Δεν τ' αποκάλυψε στα φώτα τους μπροστά,
δεν είπε τίποτε για όσα έχει φυλάξει,
η Κυρά,

μα,

στο δρόμο για το γυρισμό,
μια λέξη μου ψιθύρισε,
μου ζήτησε να σας τον πώ,
εσάς που,
κάποιο μέρος της για εσάς έχω φυλάξει,

"πές τους πως είναι ασφαλείς,
η αγάπη σου βαθειά 'ναι ριζωμένη,
όσο χτυπώ εγώ μερονυχτίς ...
φυλώ όσα αγάπησες μαζί και, άλλα τόσα.

Εσύ μονάχα, να μή μου ανησυχείς."

Ο δρόμος έφτασέ μας ως εκεί,
όπου με χρώματα έγραφε η καρδιά μου,
καθημερινά,
χρώματα όμορφα, μαζί να μοιραστούμε,
λες ...
σα να μη μοιραζόμαστε ως σήμερα,
ολάκερη μια ζωή...

Γι' αυτό της γράφω, για να ξέρει πως,
σεντούκι απύθμενο γι' αυτήν ο έρωτάς μου,
σεντούκι σκαλιστό αυτή,
από παλλίσανδρο και έβενο φτιαγμένη,
ώριμα κουρασμένη μου η καλή,
που,
στο κορμάκι της το λυγερό,

... γράφει το όνομά μου.



α.α./Αλέξανδρος
(Π.Α-22/01/2009-05:05π.μ.)

.

Μικρές Κλωτσιές Νυκτερινές ...

.
Όσα είχες πεί,
σ' εκείνη τη παρέα,
που,
σ' άκουγε,
δέ σ' άκουγε.

"καμμιά φορά δεν ..."
μου το εφώναζες ...

Το νόμισες,
'λιαχτίδα μου,
μα,
... είχες δίκιο.

Το βράδυ το κατέγραφε,
γιατί ...,

Έγραφες 'σύ,
μικρές κλωτσιές,
σε γάμπες,
πρωτίστως ... φιλικές,
... δικές σου,
που σε λάτρεψαν.

Με τις πατούσες σου
έδιωχνες,
δαιμόνια που ενοχλούσαν,
που,
δεν τηρούσαν όσα εσύ,
φώλιαζες χρόνια ολόκληρα,
στα περιστήθια της ψυχής σου.

Μεσ' το πραύλιο της δικής σου αλήθειας,
της μοναδικής.

Κι' αληθινής.

Σ' ένοιωσα για άλλη μιά,
κλωτσιά,
αγκάλιασές με άλλες δύο.

Να θυμηθώ να σου το πώ,
να στο θυμίσω ... μιά,
ν' απευθύνω σ' εσένα,
τη ... μοναδική,
για εμένα.

Σαγηνευτική,
μονάκριβη,
... στην αγκαλιά σου,
λεία απώθεσα απο παλαιά,

την .. εύφημή μου μνεία,
... την έστειλα στα Τάρταρα.

Νά 'χεις πατούσες να 'κουμπάς,
όταν γυρνάς,

... να μου χαμογελάς.



α.α. Αλέξανδρος
[Π.Α.-17/01/2009-02:45πμ.]


.

Μίλησαν τα Ελάφια ...

.

Μίλησαν τα ελάφια στην ακροθαλασσιά.

Πρώτη φορά,
Χαλάζι οι φωνές τους.

Το χτύπημα στα κέρατα ξερό,
Απόμακρο,
... Λυπητερό,
Ανούσιο για εμάς,...
μα,... Εκείνα,

... λόγο θα είχαν.

Συναίσθημα,
οι κινήσεις τους περιείχαν...
Και, ...

Με κοίταξαν από μακρυά...

Βλέμματ’ αγάπης,
στη καρδιά μου στείλαν,
Χωρίς να μειδιούν ή,
-όπως κάνουνε τα ελάφια-,

... να εκφράζουν ...

Μόνο κοιτάξαν.
Στη καρδιά,
από μακρυά.

Το ένοιωσα ... μόνος.
Όμορφα.

Είπα πως,
Πέρασε η ανάσα μου
απο το βλέμμα του ελαφιού,
όμως,
δεν ήταν η ανάσα μου μονάχη...

Ήταν ο χτύπος της καρδιάς του
σύντροφος στα όνειρά μου,
με την ανάσα μου,
... απλά,

... χαλί για το ταξίδι.



α.α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-10/11/2008-01:17π.μ.)


.

Μια Καληνύχτα Ήθελα ...

.

Μια καληνύχτα να σου πώ,
ήθελα ...

σε αναζήτησα στην άκρη του χεριού μου,
σε ήθελα ...
τόσο πολύ καρδούλα μου να σέ 'βρω...

Τίποτα ...

Η ανάμνηση,
η θέληση,
η αναζήτηση,
η όμορφη στιγμή,
η νοσταλγία όσων υπήρξαν,
η τρυφεράδα όσων συνέβησαν,
η θύμισή σου,
ή της σκιάς που πισωγλίστρισε,
σοκάκι ήταν σκοτεινό καρδιά,

σαν μ' εγκατέλειψες,
γεμάτο από παρέα.

Επτά οι θυγατέρες σου,
χιονάτες στο πλευρό μου.

Πάντα εκεί θα είναι,
μαζί με 'μέναν,
το πιό κακό εχθρό μου.

Εκείνες όμως οι επτά,
χώρο θα έχουν να ζούνε,

θυμάμαι όλα,
τα πολλά,
τα λίγα,
τα γεννημένα,
κι εκείνες,

... μου τα ψιθυρούν,

εσένανε καλούνε,

όταν κοιτώ τον ουρανό,
τα χέρια όλων σας μαζί,

βλέφαρα ν' ακουμπούνε,

... να σιγοτραγουδούνε.



α.α./ Αλέξανδρος
(Π.Α.-13/01/09-01:52π.μ.)

.