Ω, ναί ...

Ω ναι,

κι' όμως, υπάρχει ελπίδα,
γιατί απλά,
υπήρξε σστον πρώτο άνθρωπο,
θα υπάρχει και στον τελευταίο.

Δύο, όπου δεν αναγνωρίσαμε ποτέ
κοιτώντας στον καθρέπτη ...


α.α Αλέξανδρος
(Π.Α.-23/05/2016-22:31 μ.μ.)


.

Στης Ύπαρξης το Λίκνο ...

.
Η αγάπη κάμπτεται, 
ο έρωτας σβένεται, 
το συναίσθημα κοντράρεται, 
η ψυχή λέει να σκιρτά αλλά ... 


σαν η Εκτίμηση, 
φάρμακο, φίλτρο ηδονικό 
απο της μιάς στιγμής την πράξη, 
την αναπάντεχη ίσως, μα και συνήθως, 
θέλει κερδηθεί, 
γίνεται μονομιάς Περιουσία, 
όλων, τα όσα ζω.

Στο αέναο, 
το λίγο, ετούτης της ζωής, 
του απείρου εδά, της άλλης ...



α/α Αλέξανδρος

(Π.Α.-15/04/2016-01:37 π.μ.)

.

A Nipple's Length ...

.

I came to realize today that, 
Justice is when a woman holds her child lovingly and, in time for breast feeding.

The ultimate balance of our existence.

Further, we do wrong and then, we come to make right. 

Do we? 
And, to what extend further than the nipple's length we embraced once upon ...


α/α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-11/03/2016-02:15 π.μ.)

.

Κάθε Σταγόνα τ' Ουρανού ...

.

Έλεγα να ξαποστάσω,
έχει η μέρα μου σκαλωσιές,
σκιρτήματα, περβόλια τ' ουρανού ...

Ξαπόστασα, αργά,
για λίγο,
'λάφρυναν τα ματόκλαδα ...

Σύγνεφα έκλαιγαν εγγύς,
μονιασμένα, μανιασμένα,
τον πόνο τους τραγούδαγαν για εμένα ....
μα,
ηχούσαν θαλερά,
σιμά,
δι' όλου ξενιτεμένα ...

σηκώθηκα, δεν μπόραγα άλλο να ξαποστάσω,

βλέπεις, ο αντίλαλλος,
εκείνος, της βροχής,
μου θύμιζε πως...

κάθε σταγόνα τ' ουρανού,
ήταν το δάκρυ ενός παιδιού ...

ο πόνος ο δικός μου ...



α/α. Αλέξανδρος
(Π.Α.-09/03/2016-23:15μμ).


ΥΓ: Για τα παιδιά στην Ειδομένη ... ρε γαμώτο ...

.

Πέρασε η Στιγμή Αγάπη μου ...

.

Πέρασε η στιγμή,
στο λέω ψυχρά, "αγάπη μου" ...

πέρασε το άγγιγμα των λόγων,
πέρασαν οι αισθήσεις στα άλλα τα χωράφια.
Τα δικά μας.
Έμειναν άδεια απο εμάς ...

Για 'μένα, φυσικά και φταίς εσύ ...

απλά.

Κι αν φταίω εγώ,

σαν που περνούν τα χρόνια τα απλά,
οι δεκαετίες, οι σύνθετες αιτίες,

οι εμπειρίες μας,
οι ανεξήγητες...

σε αυτές που, όταν θα έπρεπε να βάλουμε μεδούλι,

μας έφαγε, εσέ κι εμέ, καλέ μου,
το φαύλο μερο-δούλι,

Γίναμε μια περαστική στιγμή,
από ένας έρωτας υποδειγματικός ...

Και φταίμε ...

Λέω σου ....

Δεν είναι τελικά η ζωή για γάμους,

....
για μια συνύπαρξη, συνεύρεση
μια τιποτένεια μοιρασιά μονάχα είναι ...

Για όσους θέλουν να καλοπερνούν,
.... είναι
γιατί, τα παιδιά μας,
γονείς πρέπει να έχουν
γεμάτους δύναμη,
όχι ... συνύπαρξη ....

Τι κι' αν το ξέρουμε καλέ μου ...


πήγαινε εσύ, να πάω κι εγώ και,

μοιρασιά καλή να έχουμε,

Θα σε αγαπώ περιστασιακά,
αλλά δεν θέλω να ξέρω ότι,
εσύ,
πάντα θα με αγαπάς,
γιατί,
έτσι τό χετε αντρίκια....

και με ενοχλεί.

Για εμένα,
όλη μου η Ζωή,
η Αγάπη μου είναι ...
το Παιδί,

αυτό που ΔΕΝ θα είχα ... χωρίς εσένα....

Ήμουν ολάκερη και,
έμεινα μισή ...

Αυστηρή, όχι σωστή ... 

Κι εκείνο,
γνωστικό,
μαζί μας θέλει ...
που λέω εγώ πως, ... δεν καταλαβαίνει....
[εκείνο ή εγώ ;;;...].

Εσένα και εμένα,
κι εμείς... απόμακροι ...

Κι αυτό, .. στη μέση έρμαιο ...
μου είπαν οι φίλοι ....

Θα σε αγαπώ περιστασιακά,
γιατί ήσουν ... Όλα.

κι εγώ ... περιστασιακή ...

μια συνέχεια μισή ...

εκεί ό'που ...
...
ο Πόθος έχασε την Ηδονή,
κι ο Έρωτας ... την Αγάπη ...




α.α/ Αλέξανδρος
(Π.Α.-04:26 π.μ.-20/09/2015)

.