11 Ιουν 2010

Ρωτούν στο Δρόμο ... και Πονώ...

.
"Τί έχει και είν' αδύνατο;"
Ρωτούν ... στο δρόμο.

"Δεν τρώει;"
Ρωτούν ... στο δρόμο.

Το κακόμοιρο, είναι μεγάλο ...
αποφαίνονται ...στο δρόμο.

Κανείς σχολιαστής δε βλέπει,
την ίδια,
τη προσωπική μιζέρια του,
... στο δρόμο.

Ο Μάρκος είναι 16 και, μισού χρονού,
έχει καρκίνο,
είναι παππούς ...

Περπατά,
αναπνέει,
κουράζεται,
χαμογελά και,
... υπομένει.

Του έδωσε η ζωή, ... ζωή,
κακόμοιρος δεν είναι,

Με αγαπά.
Κι' εγώ,
... σαν τη ζωή μου,
αγαπώνε τον.

Κάθε που έρχεται στα σιγαλά,
πως κάνει τόσα χρόνια,
στα πόδια μου να κοιμηθεί,
τραβώ το μαξιλάρι και,
πέφτω πλάι του, ... από κοντά.

Ν' αφήσει αν θέλει,
τη πνοή,
σ' αγαπημένη αγκάλια.

... παρακαλώ σε Κύριε ...

Μια στάση ακόμα δύσκολη,
μα και,
... αέναη στιγμή,

εμού,
εκιού,

κι' όταν θα λέν,
στο δρόμο, ... έπειτα ...

"πού είναι ο Μάρκος,
ο σκύλος ο ωραίος",


"πίσω σας ακριβώς..."
θα λέω,
και,

σαν θα κλειώ,
της στέγης μου τη πόρτα,
μόνος, λειψός,

... μαζί με την ανάμνηση
κι' εκείνον,
για πάμπολο καιρό,

... αγαλιαστά θα κλαίω ...



α.α/Αλέξανδρος
(Π.Α.-02:49 π.μ-11/06/2010)


.

1 σχόλιο:

Sweet truth! είπε...

Πάρε τον αγκαλία, για πάντα στη μνήμη σου...
και κράτα τον εκεί, μακρυά από τα αδιάκριτα μάτια να ζει,
Μαζί σου, συντροφιά σου και πνοή δική σου...
Θύμηση που ποτέ δεν θα αλλάξει...

Αχ η συγκίνηση μου πήρε κι εμένα την πνοή, τώρα...
και βλέπω ήδη την πόρτα σου κλειστή, δε θέλώ...
Μην κλαις, δεν αλλάζει τίποτα,
μην κλαις δε φεύγει από κοντά σου, από την καρδιά σου...