11 Νοε 2007

Ευχητήριο, ... παληό ...

(Π.Α. – 04/11/2007)
.

Είπε μου, μάλλον ...
μου έγραψε, ... στο ευχητήριό της,
με χρώμα την ίδια τη στιγμή,
τραγουδιστή, στου μπάρ τον τόνο,
σε νότα ατόφια και ακριβή,

-έκτοτε μ' ακολουθεί το ιδιαίτερο κλειδί-,

"μην, τη ζωή σου χαραμίσεις ....".

είχε πεί –γράψει- ... το εννοούσε,
... ως το προηγούμενο πρωί, το χθεσινό,
... πριν την αυγή ...

-Απόσπασμα το ίδιο απο Καβάφη ή, Ελύτη; ...-

Ήταν το 1900 κι’ άλλα 81, ... γαλλιστί.

Τη νύχτα που μου το έγραφε,
... η αγάπη μου εκείνη,
τα πάντα είχε χαραμιστά,
στου κόρφου το λαγίνι.

Μάλλον, γι' αυτό και ... το 'γραφε.
Δεν έβγαιναν οι λέξεις ...

Κενή και, ... πονεμένη.
Μάλλον.

Μία, ... αποφασισμένη;
Μάλλον ...

Εγώ,
γράφω γραμμές που βλέπετε,
γι’ αυτές τις αποφάσεις.

Aπλά εγιόρταζα γιορτή,
χωρίς πολλές προφάσεις ...

Λέω όμως,
... οι αποφάσεις μας,
όποτε τις καλούμε,
δέσμευση γίνονται καλή ;...
... κακή ; ...

στο αύριο θα το δούμε ...

πολλάκις, ... δεν τις εθέλαμε,
λίγο που τις ποθούμε,

πλειστάκις, ... επιμένουμε και,
ενίοτε, ... ίσως και πάντοτε,

ωορέ λές, ... να δυσφορούμε;

Απέναντι, στο πίσω μου,
στου χρόνου μου τα βάθια,
φώτα θωρώ, χαρές πολλές,
κάπου στο που, σκιάδια.

Τα πιότερά μου όμορφα,
το ντέρτι με τη χάρη,
γεμάτη έχω την καρδιά,
ζωή, μέλι και στάρι.

Το χαμογέλιο να εκτιμώ
γιατί υπάρχει κλάμα,
το κλάμα που ενστερνίζομαι,
γέλιο του να γεννώ ...

συνέχιση ν’ αποζητώ,
που 'θε να ‘ρθεί ένα δείλι,
όταν θα ΄ρχεστε μοναχοί,
ν’ ανάβετε το καντήλι ...

Ξημέρωμα ακόμη αποζητώ
όσα παιδί εκτιμούσα,
το σήμερα να είναι κενό,
η αγάπη μου απούσα.

Στα μάτια ψυχούλες να κοιτώ,
αλήθειες που ποθούσα,
αλήθειες να μοιράζομαι,

όχι φτιαχτό ένα ψέμμα που,
βόλευε 'κει απέναντι μα,
ερήμωνε εμένα.

Ζητώ σας, ...
ακούετε πως λαλλώ;

Mην γράψετε ευχητήριες,
κάρτες για να μαζεύω,

μου φτάνει εκείνη η παληά,
μου λέει πολλά,
λέει μου ένα,

πως θα ‘επρεπε να μάθω μου,
απέναντι σε 'σένα,
απ’ όσα δίνω να ζητώ,
όσα ζητάς σε ‘μένα.

Μα δεν το κάνω τελικά,
είμαι εγώ που στωϊκά,

το απαιτεί απλοϊκά,
ν' αγαπηθεί ισότιμα,

σαν γνήσιος καπετάνιος.



α.α/ ΑΛέξανδρος ......



(Σ/Σ: Για το χθές, για το αύριο, για τις θάλασσες, τους αέρηδες και τις μηδαμινές εκφράσεις της αγάπης μας, να γίνουν ΕΝΑ, ... ο καταλύτης-παφλασμός πάνω στα βράχια του Φάρου που μας φωτίζει ... η απόλυτη κληρονομιά στο πέρασμα για πέρα... για την επόμενη ημέρα...).

8 Νοε 2007

Λέω, κι' αναρωτιέμαι ...

.

Είναι,
μπάς που σε αγάπησα ...,

... να σ’ αγαπώ ακόμα;

ή, ........

μήπως που ...,
... ν’ αγαπώ μπορώ,

ακόμη σ’ αγαπάω ; ....



(Π.Α.- 02/11/2007)
.

27 Οκτ 2007

Φύλλο Πορείας ...

.
Έφτασα ...,
υποστηρίχθηκα ...,
ξεδιπλώθηκα ...,

υπάρχω ...

αναδιπλώθηκα ...,
αποφάσισα ...,

... οδεύω ...,
αναπολώ ...,

ερωτεύομαι ...,
διψώ ...,
ολοκληρώνομαι ...,
σκιρτώ ...,

περιορίζομαι ...,
προβληματίζομαι ...,
.
.
αφομειώνω εαυτόν.

Πού παραδίνομαι λοιπόν,
...σε 'μένα ή, σε τους άλλους ...

στο ένα ή,
πρός το αέναο μηδέν;

Στο κάτι ή, στο περίπου;

Σε 'σένα ή μήπως ...
... στο Ίδιον το 'χθές;

Έφτασα εδώ χαράσσοντας ...

... χαντάκια αγωνίας,
μέρος ζωής,
... σημαντικής,
Κυρά μου,

... η ανάσα σου,


Φύλλο καλής πορείας ...



(Π.Α. - 26/10/2007).

.

23 Οκτ 2007

Οκτώ η Ώρα, παρά δυό, ... 23 Οκτώβρη ...

.

... Είκοσι τρείς του Οκτώβρη,

βαρύ το βράδυ οδηγεί
την νύχτα πρός τη μέρα,

έδυσε ο ήλιος χθές αργά,
θα δύσει και απόψε,

οκτώ η ώρα,

χτυπάει βαρειά
τ΄άκουσμα στο μεδούλι...

Θυμάσαι που,
βαφτίζαμε τον Παύλο
πριν δυό χρόνια;

Το μεσημέρι ενα παιδί
ευλογήθηκε να ζήσει,
το βράδυ ένα έτερο,
του 'μελε να λιγήσει.

Η ορφάνια δεν παλεύεται,
δεν έχει φίλους βράχους ...

Έτσι τα φέρνει η ζωή μα,
νόμισα.... για τους άλλους,

Οκτώ η ώρα χτύπησε,
βρόντηξε στο μεδούλι.

Τώρα, …
οκτώ η ώρα σαν χτυπά,
στου πάγκου το ρολόι,

- ά, το 'φτιαξα,
δεν το ήξερες και,
το ακούουν όλοι ! - ,

οκτώ η ώρα σαν χτυπά,
δύο λεπτά πιο πίσω,
οκτώβρη στις εικοσιτρείς,
είτε είμ' ένας, δυο ή τρείς,

μιαν ευχή την ψιθυρώ,
στου ρολογιού το χτύπο,
λίγο πριν να δακρύσω,

... μονάχο μη σ’ αφήσω.

Κι' αύριο που η μέρα θα γυρνά
όλα να μου θυμίζει,
εγώ θα ψάχνω πιο μακρυά,
θα αναπολώ αλλούθε,

όταν μου μοίραζες χαρές,
ευχές και πέντε χάδια,

θα αναζητώ συνήθειες σου
που άδραχτα τα βράδυα
που σήμερα, με καρτερούν
όταν γυρίζω σπίτι,

μα εσύ, ώρα οκτώ παρά,

πετάς, μικρό σπουργίτι ......


Καλό ξημέρωμα λοιπόν,
εικοσι τρείς του Οκτώβρη,

οκτώ η ώρα παρά δυό,
μας γράφει να τα πούμε,

στης θύμισης τις διαδρομές,


... ... παρέα να χαθούμε.


Καληνύχτα πατέρα ...




(Πάνος Αβατάγγελος, του Ιωάννου. -23/10/07)

.

20 Οκτ 2007

Γράφω Καταμεσήμερο ......

.
(Π.Α.- 20/10/2007 - 14:34 μμ)



Γράφω καταμεσήμερο,
Η μέρα σκυθρωπή,
Εικόνες πλέριες στα δεξιά,
Κι’ ένα κενό ζερβά μου.

Ο σκύλος μου κοιμήθηκε
πλάι απ’ τα όνειρά του,

ενα φλυτζάνι αχνιστό,
καφές με συνοδεύει,
μαζί η σκέψη μου η στερνή
τη γεύση του ζηλεύει.

Με βλέπει εκείνος ο ουρανός,
στάζει να τον κοιτάξω,
σταλαγματιές στο τζάμι μου,
δυο-τρείς ξεθάρρεψαν θαρρείς,
νωτίζουν τα χαρτιά μου.

Γράφω καταμεσήμερο,
σε μέναν ένα γράμμα.
Καιρό είχα να μου αποτανθώ
καιρό να μου μιλήσω.

Τι άραγε θε’ να μου πω;
Με τι καλό ν’ αρχίσω, ...

“Γειά σου αδερφέ μου
είχα καιρό, πολύ, να σ’ αποκρίσω…

Μεγάλο το ταξίδι σου,
κι’ οι μέρες σου διπλάσιες,
εκείθε πέρα στα ανοιχτά
θεριεύουν οι Ωρες τεράστιες.

Γνωρίζοντας, σε σκεφτόμουνα,
όπως κι’ εσύ, εμένα.
Το ξέρω, σκέφτεσαι κι’ αλλού
ή ... να το πάρω πίσω; …”

Άντε τώρα να αποκριθώ,
Άντε να τ’ απαντήσω.

Αφού ένα πράγμα εμείς οι δυό
Ένα και το μυαλό μας,

Γράφω καταμεσήμερο μα,
δεν θωρώ τις λέξεις,
τρέχει το μελάνι να κρυφτεί
πίσω απο δέκα σκέψεις.

Άδειασε σήμερα το μυαλό,
σαν έφτασε η βροχή του,
ξεκαθαρίσανε πολλά
απο τη διαδρομή του,

γι’ αυτό ...

Κενές οι σκέψεις μου αδερφέ,
τι άλλο ν’ απαντήσω,

αλήθεια λέω απ’ το κενό,

μπαρκάρω πάλι, ... σ’ αγαπώ

Μα, ... πρέπει να σ’ αφήσω ...


Πάνος